Rabbim bana şöyle ilham etti !..

bu gece rabıta esnasında kalbime aynen şöyle doğdu: şeyhin lüzumu vücub derecesindedir..

her asırda evliyaullah sahabe-i kiram 'gibidir'

bugün eğer çarşamba'da eyyüb'de iskenderpaşa'da kıbrıs'da menzil'de konya'da veya bir başka yerde her hangi bir sahabi (mesela hz. ebu zerri'l gıfari RA. efendimiz) yaşıyor olsaydı bin dört yüz küsur yaşında olacak olan o pir-i fani'ye intisab ve biat keyfiyeti herkes içün vacib olurdu...

ve hiç kimse "..bana ne o sahabeden (!) ben kendi kendime peygamberimi bilirim.. rabbimi bulurum.." diyemezdi.. imdi bugün dahi aynı vücub geçerlidir.. şu zamanda sahabi yoksa sahabi 'gibi' veli vardır ve her veli bir halife olup müstahlifin hey'et-i şerifi üzre zahiren ve batınen tesir icra eder...

el-an bugün eba eyyub el-ensari sultan RA. dünyada yaşıyor olsaydı ve istanbul/eyüb semtinde ikamet eylese idi o eyüp semti muazzam bir dergah haline gelir ve dünyanın her yerinden insanların fevc fevc onun huzuruna gelip el almaktan başka yolları olamazdı: eğer müslüman iseler..!

bugün bir şeyhe intisab etmeyi bid'at sayan veya fuzuli addeden yahut caiz ve mübah bir durum gibi algılayan kimseler verdiğimiz bu misali (yani içinde sahabi yaşayan bir istanbul'u hayal edip) kendi vicdanlarına bir sorsunlar bakalım: bugün şeyh efendi 1430 yaşında bir sahabe olsaydı ona intisab etmek vacib olur muydu olmaz mıydı..?